Düşünmekle Insan Olunmaz

Ne kadar iyi tanırsın sorumsuzluğu
Sanırım yemez kendini insanlar aç kalınca da
Ve parfüm alçaklığından ziyade aç kalırsa gam
Tüketir iliklerine kadar seni bi bok sormadan
Bari şimdi sorayım zamanı gelmişken oturup, her şeyi
Bu nesnel olaylar doğal ve sanırım her şeyim
Bu benim, bu gayet olumsuz bi tarzın öznesi
Dua edelim, edelim belki ölmeyiz
Şimdi zamanın mantığı dar mı?
Bağırsa susardım
Su içmesem [A]ölür mü içimdeki mantık
Bu hak mı?
Reva mı ölmemiz ya da doğmamız günah mı?
Ya da aşık olmak kalınca elde sabrım uçar mı?
Sevimsiz hayatınıza biraz ɾenk katın
Bir parça ders verebilmek değildi derdimiz, hayır
O kadar dövünüyoruz yarına, bunu yapmayıp
Otursak bunca yıl geçer mi?
Neyi atladım?
Ne kadar iyi tanıştın sorunlarınla?
Bir çaresi yok ɾutubetin içini bir gün alırlar muhakkak
Sessizliğe duraklarım var
Kaparım çenemi çeker giderim ölüp kurak yanından
Yıllanıp şarap tadında
Bir geceye düştü ɾüyalarım artık koskoca bunlar
Korkarım senin de hayallerin var demiştim
Düşünmekle insan olunmaz gül artık

Düşüşler ellerimdeyken bıraktım
Bu dünya gibi zerre mutluluğumuz siyahtı
Güneşten yansıdı ɾenk inanmazsınız, inandık
Kapılar kapandı zevkle, içerdeyiz gülümse
Yalnızız ses seda yok ortalıkta
Lambalar söndü şimdi
Korkmadım bak
Kafamda türlü türlü zorbalıklar
Düşünmekle insan olunmaz
Gül artık

Yalnızlık derde kedere eklenir
Eklendiği yerden koparır imlecin feriştahını
Özgür haklarımızla üzgünüz, ne komik
Kapansın her an beyin nöronlarımın il sınırı
İzin verdiğim her şey benimle ilgisiz
İşlemler içinde beynimiz, darma duman ne içsekte
Ne mevzular geçirdi sefil gönlümüz ölmedik
Üstelik faydasız her şey ne kadar değişsek de
Durağan betimlerden pay çıkarıp gelişmekse yaptığım her şey
Sanırım, sonuca çok var
Yok diyerek tükettiklerim kadarım
Ne param, ne pulum var ve bunca düşümü çöpe mi atmalı?
Bağırmak istemek çok anlamsız
Bağırsam zaten anca kendim duyardım
Gülerdim boşuna bağırdığıma sonra
Bir adam gelip çekinmeden silahı kafama dayardı
Demiştim

Düşüşler ellerimdeyken bıraktım
Bu dünya gibi zerre mutluluğumuz siyahtı
Güneşten yansıdı ɾenk inanmazsınız, inandık
Kapılar kapandı zevkle, içerdeyiz gülümse.
Yalnızız ses seda yok ortalıkta
Lambalar söndü şimdi
Korkmadım bak
Kafamda türlü türlü zorbalıklar
Düşünmekle insan olunmaz
Gül artık